Ima 7 osnovnih vrsta ovog cveta. U poslednje vreme je sve više hibrida.
U 19.veku u Engleskoj su stvoreni prvi hibridi. I od tada se proizvodnja ovog cveta povećala. Najveći svetski proizvodjač je Severna Amerika, a odmah za njom slede Japan i Holandija.
Ljiljani se sade iz lukovice. Najbolje je posaditi nekoliko lukovica jednu do druge, uz razmak od oko 30 cm. Za ovaj cvet je specificno da voli da mu koren bude u hladovini, a cvet na direktnom suncu, jer se tako najbolje razvijaju, ali treba da bude zaštićen od direktnog popodnevnog sunca. Zato je veoma važno odabrati pravo mesto za sadnju.
Zemlja u koju se sade lukovice ljiljana treba da bude humusna i da ima dobru drenažu. Traži vlažnost, ali ne preteranu, jer ako ima puno vlage često se dogodi da lukovica istruli.
Ukoliko se odlučite za „tešku“ zemlju, važno je da joj omogućite bolju drenažu pomoću sloja peska i šljunka ili zreli kompost i organsko đubrivo sa sporim delovanjem.
Najbolje saditi ih s jeseni ili u rano proleće. Ukoliko se sade u bašti onda je najbolje saditi ih u jesen.
Poreklom je iz južnozapadne Azije, odakle se proširio na šire područije Mediterana. Cenjen je kao dekorativna vrsta, dok se lukovica, listovi i cvetovi koriste u farmakologiji.
Krin ili ljiljan se gaji po čitavom područiju Balkana. U oblasti Makedonije raste i samoniklo, a u pojedinim oblastima se gaje endemskime sorte ljiljana: Bosanski ljiljan (Lilium bosniacum), Albanski ljiljan (Lilium albanicum) i Janin ljiljan (Lilium jankae).
Za ovu biljku se u srpskom jeziku ravnopravno koristi latinizam ljiljan, i grcizam krin.
Ime ovog cveta ušlo je i u narodnu poeziju, pa se tako krin pominje i u čuvenoj srpskoj narodnoj pesmi iz Prvog svetskog rata „Tamo daleko „. „Tamo daleko, gde cveta beli krin, tamo su živote dali zajedno otac i sin“.
U različitim civilizacijama, od istoka do zapada, krin se smatra simbolom dobra, pre svega zbog svoje bele boje. Belo u mnogim svetskim kulturama simboliše svetlost, plodnost i čistoću.
Likovna stilizacija ljiljana često se vezuje za Istok. Međutim stilizovani cvetovi, kako pojedinačni ukrasi nalaze se u sastavu istočnjačke orgamentike te nisu uvek ljiljani, već češce drugi cvetovi najčešće irisi, hrizanteme, karanfili…
Metafore vezane za krin javljaju se na vise mesta u Starom i Novom zavetu. U pesmi nad pesmama koje se pogrešno pripisuju kralju Solomonu, ljiljan je simbol lepote, posebnosti i izabranosti:“Ja sam ruža Saronska, ljiljan u dolu. Što je ljiljan među trnjem, to je draga moja među devojkama.“
U Bibliji utemeljena i potom kroz istoriju crkve nagrađivana hrišćanska simbolika isticala je ljiljan kao simbol ljubavi, čistote i nevinosti što ukazuje direktno na Bogorodicu i njenu neporočnost, kao i „izabranost“. U hrišćanskoj ikonografiji ljiljan je prihvaćen kao atribut svetog Arhangela Gavrila – Blagovesnika koji je predstavljen sa ljiljanom u ruci.
U Francuskoj istoriskoj i kulturnoj tradiciji oko motiva krina stvara se posebna mitologija, koja od XII veka dobija svoju čvrstu formu u jednoj verziji pripovesti o krštenju kralja Klavisa.
Izgleda da je formiranje krina kao hetaldičkog motiva francuskih vladara i francuske države otpočelo vezano za poštovanje kulta Bogorodice, zaštitnice Francuske kraljevine, u vreme kraljeva Luja VI Debelog i Luja II Mladog (1108-1180), i da je krin, kao takav konačno uspostavljen u vreme Kralja FilipaII Avgusta (1180-1223).
Francuska Republika i danas koristi revolucionarni grb sa motivima fasine iz 1912.godine, koja ne sadrži motive krina i sekire, ili inicijale.
U Vizantiji se motivi krina javljaju izmedju 1222. i 1254.godine,na novcu Jovana III Duke Vataca. Prema ikonografskim i numizmatičkim izvorima, motiv ljiljana se vezivao za kult Svetog Trifuna.
